ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ: ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କ'ଣ ହୁଏ, 13 ଦିନ କାହିଁକି

ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ଅନୁସାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରର ପ୍ରଥମ ଦଶ ଦିନର ଚାଉଳ ପିଣ୍ଡ ଅର୍ପଣ ଦିବଙ୍ଗତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗାମୀ ଯାତ୍ରା ନିମନ୍ତେ ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗ କରି ଏକ ନୂଆ ଶରୀର ଗଢ଼େ। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ଏକ କର୍ମ ଦିବଙ୍ଗତଙ୍କୁ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଯୋଡ଼େ, ଏବଂ ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନରେ ଧର୍ମରାଜ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ତା'ପରେ ଗ୍ରନ୍ଥ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ବାଟର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ଧାର୍ମିକମାନେ ତିନି ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଯମପୁରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏମିତି ବାଟରେ ଯାହାକୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ଛାଇଆ ଓ ସୁଖଦ ବୋଲି କହେ। ପାପୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଦକ୍ଷିଣ ବାଟର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ: ଷୋହଳଟି ନଗର ଦେଇ ପ୍ରାୟ ଏକ ବର୍ଷର ପଦଯାତ୍ରା, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରତି ନଗରରେ ପରିବାର ଦେଉଥିବା ମାସିକ ଅର୍ପଣ ମିଳେ। ଏହିପରି ଗ୍ରନ୍ଥ ପରିବାର ପାଳୁଥିବା କର୍ମର ଢାଞ୍ଚା ବୁଝାଏ: ଦଶ ଦିନର ପିଣ୍ଡ, ଦ୍ୱାଦଶ ଓ ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନର କର୍ମ, ପ୍ରଥମ ବର୍ଷସାରା ମାସିକ ଅର୍ପଣ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ବାର୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ। ତଳର ଉଦ୍ଧୃତିଗୁଡ଼ିକ ଆର୍ନେଷ୍ଟ ଉଡ୍ ଓ ଏସ. ଭି. ସୁବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟମଙ୍କ 1911 ମସିହାର ଇଂରାଜୀ ଅନୁବାଦରୁ ନିଆଯାଇଛି।

ଗ୍ରନ୍ଥଟି ନିଜେ

ଅଧିକାଂଶ ଘରେ ଯାହା ପଢ଼ାଯାଏ ତାହା ପୂରା ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ନୁହେଁ, ବରଂ ଗରୁଡ଼ ପୁରାଣ ସାରୋଦ୍ଧାର, ଅର୍ଥାତ୍ "ବାହାର କରାଯାଇଥିବା ସାର": ନବନିଧିରାମଙ୍କ (ନୌନିଧିରାମ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଲେଖାଯାଏ) 16 ଅଧ୍ୟାୟର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥ, ଯାହା ଏକ ସଂଳାପ ଆକାରରେ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତି। 1911 ସଂସ୍କରଣର ଭୂମିକାରେ ଲେଖାଅଛି ଯେ ଏହା "ସାରା ଭାରତରେ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ସମୟରେ ବ୍ୟବହାର ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ କେତେକ ଲୋକ ଅଶୁଭ ଭାବି ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଏହାକୁ ପଢ଼ିବାକୁ ଡରନ୍ତି।" ଭୂମିକା ପୁସ୍ତକର ସାର ଏହିପରି କହେ: ଆରମ୍ଭର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ନର୍କ ବିଷୟରେ, ଅଧ୍ୟାୟ 7 ରୁ 13 ମୃତଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ମ ବିଷୟରେ, ଅଧ୍ୟାୟ 14 ସ୍ୱର୍ଗ ବିଷୟରେ, ଏବଂ ଶେଷ ଦୁଇଟି ଯୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ।

ଏହା ଅନେକ ଗ୍ରନ୍ଥ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ଭଗବଦ୍ ଗୀତା ଓ ଉପନିଷଦ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଅଲଗା ଢଙ୍ଗରେ କହନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଘରେ, ବିଶେଷକରି ଦକ୍ଷିଣରେ, ମୃତ୍ୟୁ ପରର ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢ଼ାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଘରେ ପଢ଼ାଯାଉଥିବା ଖୁବ କମ ଗ୍ରନ୍ଥ ମୃତ୍ୟୁ ପରର କର୍ମକୁ ଏହା ଭଳି ଦିନ ପରେ ଦିନ ବୁଝାନ୍ତି।

ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ

ଅଧ୍ୟାୟ 9 ମୁମୂର୍ଷୁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଯତ୍ନ କିପରି ନେବେ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ତୁଳସୀ ଗଛ ପାଖରେ ଭୂମି ସଫା କରି ସେଥିରେ ଦର୍ଭ (କୁଶ) ଓ ତିଳ ବିଛାଯାଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ରଖାଯାଏ। ମୁହଁରେ ଗୋଟିଏ ତୁଳସୀ ପତ୍ର ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଶାଳଗ୍ରାମର ଏକ ଟୋପା ଜଳ ଦିଆଯାଏ। "ତିଳ, ଦର୍ଭ ଓ ତୁଳସୀ, ଏ ତିନୋଟି ପବିତ୍ର ବସ୍ତୁ, ଏବଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ରୋଗୀକୁ ଦୁର୍ଗତିରେ ପଡ଼ିବାରୁ ରକ୍ଷା କରେ" (9.10)। ଗ୍ରନ୍ଥ ଏହା ମଧ୍ୟ କହେ ଯେ ମୁମୂର୍ଷୁ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚା ଖଟରେ ନୁହେଁ, ସଫା କରାଯାଇଥିବା ଭୂମିରେ ଶୁଆଇବା ଉଚିତ (9.16-20)। 1911 ସଂସ୍କରଣର ଏକ ପାଦଟୀକାରେ ଲେଖାଅଛି ଯେ ପରିବାରମାନେ ମୁମୂର୍ଷୁ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ ଖଟରୁ ତଳେ ଭୂମିକୁ ଆଣୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ଆଜି ବି ତାହା କରନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ବାପା ବା ମା'ଙ୍କ ଦେହାନ୍ତ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ ଯାହା ପରର କର୍ମର ଫଳ ଟିକିଏ ବି କମାଏ; ପୁସ୍ତକର ବାକି ଅଂଶ ସେହି କର୍ମଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ହିଁ।

ମୃତ୍ୟୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ଅଧ୍ୟାୟ 1 ଜଣେ ପାପୀ ମଣିଷର ମୃତ୍ୟୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଏବଂ ତାହା ଭୟ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ହିଁ ଲେଖାଯାଇଛି। ଯମଙ୍କ ଦୁଇ ଦୂତ ଆସନ୍ତି, "ଭୟଙ୍କର ରୂପର, ପାଶ ଓ ଦଣ୍ଡ ଧରି", ଏବଂ "ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠ ପରିମାଣର ପୁରୁଷ, 'ହାୟ, ହାୟ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ନିଜ ଶରୀର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଚାହିଁ, ଯମଙ୍କ ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରରୁ ଟାଣି ନିଆଯାଏ" (1.32)।

ଗ୍ରନ୍ଥ ସ୍ପଷ୍ଟ କହେ ଯେ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବା ସମସ୍ତଙ୍କ ବାଟ ନୁହେଁ। "ଧାର୍ମିକମାନେ ତିନି ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପାପୀମାନେ କେବଳ ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରର ବାଟ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି" (4.3)। ଅଧ୍ୟାୟ 14 ଧାର୍ମିକଙ୍କ ପୂର୍ବ ବାଟର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଯାହା "ପାରିଜାତ ଗଛର ଛାଇରେ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ରତ୍ନରେ ପଟା"। ସେହି ବାଟରେ ଚାଲୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗ୍ରନ୍ଥ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ନିଏ, ଯେଉଁମାନେ "ବାପାମାଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିମାନ", ଯେଉଁମାନେ "ଖରାଦିନେ ବିଶ୍ରାମଗୃହ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ଶୀତଦିନେ ଜାଳେଣି ଦିଅନ୍ତି", "ଯେଉଁମାନେ ମନଦୁଃଖୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅନ୍ତି", ଏବଂ "ଯେଉଁମାନେ ପୁରାଣ କହନ୍ତି ଓ ଶୁଣନ୍ତି"।

ପ୍ରଥମ ଦଶ ଦିନ: ଅର୍ପଣରେ ଗଢ଼ା ଶରୀର

ଗ୍ରନ୍ଥର ଏହି ଅଂଶ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିବଙ୍ଗତଙ୍କ ବିଷୟରେ। ପୁରୁଣା ଶରୀର ଦାହ ହୋଇସାରିଛି, ଏବଂ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଦିବଙ୍ଗତଙ୍କୁ ଏକ ନୂଆ ଶରୀର ଦରକାର। ଗ୍ରନ୍ଥ କହେ ଯେ ପୁଅର ଅର୍ପଣ ତାହା ଗଢ଼େ: "ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅ ପିଣ୍ଡ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ" (1.47)। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଣ୍ଡକୁ ଚାରି ଭାଗ କରାଯାଏ। ଦୁଇ ଭାଗ ନୂଆ ଶରୀରର ପଞ୍ଚଭୂତକୁ ପୁଷ୍ଟ କରେ, ତୃତୀୟ ଭାଗ ଯମଦୂତଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ ଭାଗରେ ଦିବଙ୍ଗତ ବଞ୍ଚନ୍ତି (1.48)। ଶରୀର ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଢ଼ା ହୁଏ (1.51-53):

ଦିନ	ସେହି ଦିନର ପିଣ୍ଡ କ'ଣ ଗଢ଼େ
1	ମୁଣ୍ଡ
2	ବେକ ଓ କାନ୍ଧ
3	ହୃଦୟ
4	ପିଠି
5	ନାଭି
6	ଅଣ୍ଟା ଓ ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ
7	ଜଙ୍ଘ
8 ଓ 9	ଆଣ୍ଠୁ ଓ ପାଦ
10	ଭୋକ ଓ ଶୋଷ

ଏକାଦଶ ଓ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ଦିବଙ୍ଗତ, ଏବେ ଅର୍ପଣରେ ଗଢ଼ା ଶରୀରରେ ରହି ଓ ବହୁତ ଭୋକିଲା ଓ ଶୋଷିଲା ହୋଇ, ଭୋଜନ କରନ୍ତି (1.54)। ଅନ୍ୟ ଗ୍ରନ୍ଥ ପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା ଭାବେ ଦିଅନ୍ତି। ଯେମିତି ଧର୍ମସିନ୍ଧୁରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଣ୍ଡ ଆଖି, ନାକ ଓ କାନ ଗଢ଼େ। ଭାବ କିନ୍ତୁ ସମାନ: ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକର କର୍ମ ଦିବଙ୍ଗତଙ୍କୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକ ଶରୀର ଦିଏ। ଅଧ୍ୟାୟ 10 ପରିବାରକୁ ଏହା ମଧ୍ୟ କହେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ଥାନରେ ଦକ୍ଷିଣ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଦୀପ ଜଳାଇ ରଖନ୍ତୁ (10.63)।

ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ: ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ମିଳନ

ଅଧ୍ୟାୟ 13 ସପିଣ୍ଡୀକରଣର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ସେହି କର୍ମ "ଯାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥା ପଛରେ ରହିଯାଏ ଏବଂ ଆତ୍ମା ପିତୃଗଣରେ ପ୍ରବେଶ କରେ" (13.2)। ଗ୍ରନ୍ଥରେ ଲେଖାଅଛି ଯେ ଋଷିମାନେ ଏହାକୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ, କିମ୍ବା ତିନି ପକ୍ଷ, ଛଅ ମାସ ବା ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ରଖିଥିଲେ। ତା'ପରେ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନକୁ ବାଛେ, କାରଣ ଏହି ଯୁଗରେ ପରିସ୍ଥିତି ଅସୀମ ଭାବେ ବଦଳେ ଏବଂ ଜୀବନ ଛୋଟ (13.28-30)। ଆଜି ଅଧିକାଂଶ ଘର ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ପୂରା କରନ୍ତି ଏବଂ ଶେଷ କର୍ମ ଓ ଭୋଜି ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନରେ କରନ୍ତି।

ସେହି ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇଟି ଦାନର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ବିଛଣା ସହିତ ଏକ ଖଟ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, "କେବେ ବି ଅନେକଙ୍କୁ ନୁହେଁ" (13.77)। ତା'ପରେ ଆସେ ପଦଦାନ: ତେରଟି ଜିନିଷ, ଯେଉଁଥିରେ "ଛତା, ଜୋତା, ବସ୍ତ୍ର, ମୁଦି, ଜଳପାତ୍ର, ଆସନ" ଓ ଏକ ସେଟ ବାସନ ଅଛି, ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ତେରଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ (13.82-86)। ଗ୍ରନ୍ଥ ବୁଝାଏ ଯେ ଛତା ଆଗର ତତଲା ବାଟରେ "ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ସୁଖଦ ଛାଇ ଦିଏ" (13.87)। ଅନେକ ଘର ଆଜି ବି ମୃତ୍ୟୁ ପରର ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ଏହି ଦାନ ଦିଅନ୍ତି।

ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନ: ବାଟ ଆରମ୍ଭ

"ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନରେ ଦିବଙ୍ଗତ, ଯମଙ୍କ ସେବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା ହୋଇ, ବାଟରେ ଏକୁଟିଆ ଚାଲନ୍ତି" (1.55)। ଏଠାରୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ପାପୀଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ବାଟକୁ ବିସ୍ତାରରେ ଅନୁସରଣ କରେ। ଯମପୁରୀକୁ ସେହି ବାଟ 86,000 ଯୋଜନ ଲମ୍ବା (1.56), ଏବଂ ଦିବଙ୍ଗତ ଦିନକୁ 247 ଯୋଜନ ଚାଲନ୍ତି (1.57)। ଗୋଟିଏକୁ ଅନ୍ୟଟିରେ ଭାଗ କଲେ ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରାୟ 348 ଦିନ ଲାଗେ। ତାହା ପ୍ରାୟ ଏକ ଚାନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷ, ଠିକ୍ ସେତିକି ସମୟ ଯେତେ ସମୟ ପରିବାରକୁ ଅର୍ପଣ ଜାରି ରଖିବାକୁ କୁହାଯାଏ।

ଷୋହଳ ନଗର ଓ ମାସିକ କର୍ମ

ଏହି ବାଟରେ ଦିବଙ୍ଗତ ଷୋହଳଟି ନଗର ପାର ହୁଅନ୍ତି (1.58-59)। ଅଧ୍ୟାୟ 2 ସେଗୁଡ଼ିକର ଗୋଟି ଗୋଟି ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। 17 ଦିନ ଏକୁଟିଆ, "ପବନର ବେଗରେ" ଚାଲିବା ପରେ, ଦିବଙ୍ଗତ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଦିନରେ ପ୍ରଥମ ନଗର, ସୌମ୍ୟପୁରରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି (2.43)। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଗରରେ ବର୍ଷର ସେହି ସମୟରେ ପରିବାର ଯାହା ଅର୍ପଣ କରେ ତାହା ମିଳେ: "ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ସ୍ନେହ ବା ଦୟାରୁ ଦେଉଥିବା ମାସିକ ପିଣ୍ଡ" (2.51), ତା'ପରେ ତିନି ପକ୍ଷ ଶେଷରେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଅର୍ପଣ (2.53), ଏବଂ ଏହିପରି ବର୍ଷସାରା।

ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଶୀତାଢ୍ୟ ନାମକ ନଗରରେ, ଦିବଙ୍ଗତ "ହିମାଳୟଠାରୁ ଶହେ ଗୁଣ ଅଧିକ" ଥଣ୍ଡା ସହନ୍ତି। ସେ ଚାରିପାଖକୁ ଚାହିଁ ପଚାରନ୍ତି ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାକୁ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟ ବାକି ଅଛନ୍ତି କି, ଏବଂ "ବାର୍ଷିକ ପିଣ୍ଡ ଖାଇ ସେ ପୁଣି ସାହସ ପାଆନ୍ତି" (2.79-81)। ଶେଷ ନଗରରେ ସେ ଅର୍ପଣରେ ଗଢ଼ା ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ଯମଙ୍କ ସଭାକୁ ଯାଆନ୍ତି (2.82-83)।

ପ୍ରଥମ ବର୍ଷର ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ତିନି ପକ୍ଷର ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଏବଂ ପ୍ରଥମ ବାର୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ସହ ମେଳ ଖାଏ। ପ୍ରକୃତରେ ଅଧ୍ୟାୟ 2 ହିଁ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷର ପଞ୍ଜିକା ପାଇଁ ଗ୍ରନ୍ଥର ବ୍ୟାଖ୍ୟା। କର୍ମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କରାଯାଏ, କାରଣ କୌଣସି ପରିବାର ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ ଯେ ତା'ର ଦିବଙ୍ଗତ କେଉଁ ବାଟରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି।

ବୈତରଣୀ ନଦୀ

ଦକ୍ଷିଣ ବାଟର ମଝିରେ ବୈତରଣୀ ବହେ, ଶହେ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ "ପୂଜ ଓ ରକ୍ତ"ର ଏକ ନଦୀ (2.15-17)। ଗ୍ରନ୍ଥ କହେ ଯେ ଏହା କେବଳ ଏହି ବାଟରେ ଅଛି (4.4)। ଅଧ୍ୟାୟ 8 ଗୋଦାନର ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ, ଯେପରି ଦିବଙ୍ଗତ ଏହାକୁ ପାର ହୋଇପାରିବେ। ଅଧିକାଂଶ ଘର ପାଇଁ ବୈତରଣୀ ଗୋଦାନ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ହିଁ ପରିଚିତ, ଯାହା ଆଜି ବି ଅନେକ ମୃତ୍ୟୁଶଯ୍ୟା ଓ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରରେ କରାଯାଏ।

କର୍ମ କିଏ କରନ୍ତି

ପ୍ରଥମତଃ ପୁଅ। ପୁଅ ନ ଥିଲେ, ଅଧ୍ୟାୟ 11 କହେ ଦଶ ଦିନର କର୍ମ କିଏ କରିବେ, ପତ୍ନୀଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି। ଆମର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସାଧାରଣ ଢଙ୍ଗରେ କରି ନ ପାରିଲେ ଶାସ୍ତ୍ର କ'ଣ ଅନୁମତି ଦିଏ ଗାଇଡରେ ସେହି କ୍ରମ ଦିଆଯାଇଛି। ସେହି ଗାଇଡରେ ଅଧ୍ୟାୟ 7ର ଏକ କାହାଣୀ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧୃତ, ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ରାଜା ଜଣେ ଅଚିହ୍ନା ଲୋକର କର୍ମ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେହି ଲୋକ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯଦି ଆପଣ ହରାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ପୁଅ ନ ଥିଲେ, ତେବେ ବି କର୍ମ କରାଯାଇପାରେ ଏବଂ କରାଯିବା ଉଚିତ।

ଏହା କାହିଁକି ପଢ଼ାଯାଏ, ଏବଂ କିପରି ପଢ଼ିବେ

ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ବହୁତ କିଛି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଏ। ଅଧ୍ୟାୟ 7ର କାହାଣୀ ବିଷୟରେ ଏହା କହେ ଯେ ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ "ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ" (7.69)। କର୍ମର ସମଗ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା ବିଷୟରେ ଏହା କହେ ଯେ ଗରିବ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏହା ଶୁଣିଲେ "ଦାନର ଫଳ ପାଏ" (13.122)। ଉପଦେଶ ଏକ ସରଳ ସାରାଂଶରେ ଶେଷ ହୁଏ: "ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି; ଧାର୍ମିକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ପାପୀମାନେ ଦୁର୍ଗତି ପାଆନ୍ତି" (16.116)।

ଶୋକର ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ପଢ଼ିଲେ, ଗ୍ରନ୍ଥଟି ଧମକ ଭଳି କମ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଭଳି ଅଧିକ କାମ କରେ। ଏହା ଶୋକାକୁଳ ପରିବାରକୁ କହେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କର୍ମ କାହିଁକି: ଦଶ ପିଣ୍ଡ ଏକ ଶରୀର ଦିଏ, ମାସିକ ଅର୍ପଣ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀକୁ ଖୁଆଏ, ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ବାପା ବା ମା'ଙ୍କୁ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହ ଯୋଡ଼େ। ଉତ୍ତର ଭାରତର ଅନେକ ଘରେ 13 ଦିନ ଧରି ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଏହାକୁ ଶୁଣାଇ ଶୁଣାଇ ପାଠ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଆମର ଉତ୍ତର ଭାରତ ଓ ବଙ୍ଗଳାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଗାଇଡ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ଯଦି ଏପରି ସମୟରେ ଦୁଃଖ-ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ଭାରି ଲାଗେ, ତେବେ ପଣ୍ଡିତଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ; ଅନେକେ ପଢ଼ିବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବୁଝାନ୍ତି, ବା କର୍ମର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକରୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି।

କର୍ମଗୁଡ଼ିକର ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମେ ବିବରଣୀ ପାଇଁ ଆମର ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ଓ ପରର ଦିନ ଗାଇଡ ଦେଖନ୍ତୁ, ଏବଂ ତା'ପରେ ଆସୁଥିବା ବାର୍ଷିକ କର୍ମ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବିଧି ଗାଇଡ। ଜଣେ ପୁରୋହିତ ଆପଣଙ୍କ ସହ ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକର କର୍ମ ଓ ପାଠ କରାଇପାରିବେ: ମୃତ୍ୟୁ ପରର କର୍ମ ପାଇଁ ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ।